قبلن وقتی ماه رمضان می شد ، همه چیز جور دیگری بود . اما حالا همه منتظرند تا تمام شود که مجبور نشوند برای خوردن یک لقمه هزار لا قایم شوند. وقتی این همه آدم را می بینی که روزه نمی گیرند از خودت می پرسی تو چرا روزه می گیری ؟

---------------------------------------------

تا حالا چیزی را به اندازه ی روزه داری  ساختار شکن ندیده ام . ساختار یک زندگی هر روزه و تکراری . ساختار عادت هایی که دیگر جزیی از وجودمان شده اند . اعتیاد هایی که چون همه گرفتارش هستیم به عنوان یک معضل نگاهشان نمی کنیم.( قبل از اینکه بقیه ی حرفم را بزنم بیایید یک بار دیگر معنی وازه ای به نام عادت را با هم مرور کنیم  و یا بهتر فرق کار های عادتی و غیر عادتی .عادت در واقع یک راه کار ذهنی است برای مصرف انرژی کمتر. به طور معمول انسان به خاطر دارا بودن قدرت تفکر پیش از انجام هر کاری دو فرایند ذهنی- ترتیبی تحلیل و تصمیم را می گذراند. اما اگر کاری به طور مداوم انجام شود ذهن انسان  فرایند تحلیل را از پروسه ی تصمیم گیری حذف می کند و در نتیجه هر اراده ی درونی برای انجام آن کار بدون تحلیل به تصمیم ختم می شود.) ما به طور مداوم غذا می خوریم ، می خوابیم و به سراغ لذت های جنسی می رویم و حتا به این که کاری مثل غذا خوردن احتیاج به تحلیل داشته باشد خندمان میگیرد.

روزه ما را وادار می سازد که حتا در انجام بدیهی ترین کارها در حد نهایت از ابزار انسان بودن یعنی تفکر استفاده کنیم.( راستی !تا حالا راجع به تفاوت انسان و حیوان فکر کرده اید. حیوان ها می توانند ، بخورند،بخوابند و حتا دوست داشته باشند و عشق بورزند اما نمی توانند که گرسنه باشند و غذا اماده و در دسترس باشد اما بدون هیچ دلیل مادی آن را نخورند.)

آن هایی که با ادبیات سر و کار دارند با واژه ی آشنایی زدایی آشنا هستند . روزه در واقع یک آشنایی زدایی از زمان است . ایجاد زمانی با شاخصه های متفاوت نسبت به همه ی زمان های دیگرکه این هم در واقع یک مبارزه ی فعال با روز مرگی است.  تازه همه ی این استدلال ها وقتی که نخواهیم به روزه از زاویه ی تعبدی نگاه کنیم.

-------------------------------------------

حالا همه منتظرند که زودتر تمام شود . هر چه میگذرد بیشتر فراموش می کنیم که مرزهای انسان بودنمان را پاس بداریم .